Op mijn negende zag ik een reclame voor beenhaar laserremoval op de computer van mijn oma. “Ik ga nooit mijn benen scheren", claimde jonge Júlia toen, want waarom zou dat moeten? Totdat ik opgroeide en mijn lichaamshaar donker, dik, veel en overal was.
Elk jaar zie ik op tegen de zomer omdat het weer het toppunt is van mijn onzekerheid. Het betekent de eerste keer na de winter een uur in de douche te moeten staan om mijn benen helemaal glad te scheren en high-waisted bikini broekjes dragen om het haar op mijn buik te verstoppen. Als het onverwachts heel warm is en ik vergeten ben te scheren, draag ik alleen lange rokken of jurken zodat mijn beenhaar niet te zien is. Ook Fatna, die voor dit artikel haar ervaring met mij deelde, draagt alleen maar korte broeken in de zomer als ze zeker weet dat ze zich heeft geschoren. Wanneer het toch opeens warm is, is ze zich veel te bewust van haar benen en de haren die zichtbaar zijn. Ze kan dan niet genieten van het lekkere weer met haar vrienden.
Soms hoor ik van verschillende vriendinnen om mij heen dat ze hun beenhaar amper scheren en dan word ik jaloers op wat dat voor hen betekent: beenhaar kunnen epileren (out of the question) en je benen niet scheren, maar het alleen maar zichtbaar zijn in de zon (I wish).
Meisje met een snor
Voor vrouwen van bijvoorbeeld Zuid-Amerikaanse afkomst, zoals ik, of Midden-Oosterse afkomst, zoals Fatna, is de onzekerheid en ervaring over lichaamshaar anders dan de standaard. Een van mijn favoriete artiesten Naaz zingt hierover in haar liedje Pretty.
“Mum, I got hair on my arms
Mum, I got hair everywhere
The kids in school said I'm not too pretty
And they laughed out loud but it's not so witty to me” - Naaz, Pretty
Naaz heeft Kurdische roots en ik geloof dat wat zij in Pretty zingt een voorbeeld is van de universele ervaring voor elk meisje met donkerdere haren. Zo staat het nog in mijn geheugen gebrand toen in de brugklas een jongetje mij recht in mijn gezicht keek en zei “Ik kan je snor zien”.
Bij Fatna gebeurde zo goed als hetzelfde toen in groep 6 een klasgenoot naar haar bovenlip keek en hard begon te lachen: “Jij hebt een snor. Je bent een meisje met een snor.” Het duurde toen niet lang voordat Fatna er alles aan wilde doen om alle zichtbare haren te laten verwijderen. “Ik had mijn moeders waxstrips boven op mijn lip geplakt en hardhandig eraf getrokken. Omdat deze strips duidelijk niet bedoeld waren voor je gezicht liep ik de dagen erna rond met een korst en zei ik maar tegen mensen dat ik was gevallen op mijn gezicht”. Nu als jongvolwassene scheert ze af en toe haar hele gezicht, en doet ze voordat ze op date gaat een all-body shave, just in case.
Ondanks dat Fatna graag na al die tijd zelfverzekerder zou willen zijn, zijn haar gewoontes om te scheren en het onzeker voelen niet minder geworden. Opmerkingen van mensen, zoals dat jongetje in groep 6, familieleden die andere vrouwen met beenhaar belachelijk maken, of mensen online die hele uitgesproken meningen hebben over het onderwerp, spoken continu door haar heen. “Scheren is nu een routine en onderdeel van mijn leven geworden om mezelf zelfverzekerd te kunnen voelen in mijn lichaam.”
Tussen scheren en accepteren
Mijn eigen relatie met mijn lichaamshaar blijft altijd moeilijk. Soms denk ik dat ik niet te veel moet zeiken en gewoon moet accepteren dat ik veel haar heb. Scheren zorgt ervoor dat ik mezelf minder onzeker voel, maar er blijft een deel in mij dat te koppig is om de verwachtingen en de schoonheidsstandaard van de maatschappij te accepteren. Moet ik echt mezelf helemaal haarloos maken om mooier te zijn? Om niet meer aangestaard te worden?
Ik weet niet of ik toch ooit ga kiezen om mijn lichaamshaar te laseren, gewoon elke zomer mezelf weer ga scheren of een zieke confidence boost krijg en nooit meer geef om wat mensen over mij denken. Maar wat ik wel weet is dat ik ondanks alles naar de woorden van Naaz blijf luisteren en de laatste zin van Pretty tot mijn hart neem.
Opmerkingen