Interview met Sam de Laat
Als een raket is de band Droom Dit de muziekindustrie in gevlogen. Na een succesvol jaar met optredens op o.a. Best Kept Secret, Valkhof festival Nijmegen en een tour als voorprogramma voor Prins S. en de Geit, zijn ze op het punt gekomen dat ze hun debuutalbum gaan uitbrengen. Droom Dit is een experimentele Nederlandstalige band uit Enschede, die grenzen verkent tussen muziek, emotie en poëzie. Hun sound is een mix van elektronische beats, krachtige gitaarlijnen en snijdende synths, waarmee ze een meeslepende wereld creëren die zowel intiem als groots aanvoelt. De hyper-autobiografische teksten van de band worden geschreven door frontpersoon Sam de Laat. Om meer te weten te komen over het nieuwe album en de thema’s die daarin voorkomen, ging ik met Sam in gesprek.
Als eerste, waarom ben je begonnen met het maken van muziek?
Echt muziek maken, is een beetje per toeval begonnen. Nadat ik mijn zus had geholpen met haar auditie voor de muziekschool, kwam ik er per toeval achter dat ik zingen leuk vond. Mijn ouders vroegen toen of ik het zelf leuk zou vinden om het een keertje te proberen. Ik vond het frustrerend dat mijn zangleraar mij altijd begeleide, dus heb ik mijzelf piano leren spelen. Toen vond ik het vervelend dat ik altijd andermans nummers aan het doen was, dus op een gegeven moment ben ik zelf muziek gaan schrijven. De teksten waar ik mee begon waren een verwerking van dingen die ik zelf heb meegemaakt, omdat ik het makkelijker vond om daar in muziek over te praten dan in het echt. Door dat principe, dat het een soort therapie voor me werd, is het ook noodzaak geworden.
Hoe is Droom Dit in the picture gekomen?
Ik denk dat we hier in het oosten gewoon meer kans hadden om op te vallen. Er was ook een bepaalde passie en drive die aanstekelijk was. Op een vroeg punt kon je al zien dat er niks was wat we liever deden; alle neuzen stonden dezelfde kant op. We durfden van alles uit te proberen wat hier niet gebruikelijk was. Uiteindelijk werd dat opgepikt. En zo is het vaak in dit soort industrieën, dat je echt momentum krijgt ineens. De ene haakt aan, de ander haakt aan en dan gaat iedereen ernaar kijken en erover schrijven. Toen hebben we echt een fantastisch jaar gehad, waar alles ineens echt supersnel ging. Het voelt alsof we nu voor het eerst op een punt zijn waar we echt op eigen benen moeten gaan staan. We hebben een plek bevestigd en nu moeten we laten zien dat we het ook zonder die pers kunnen.
Wat betekent het voor jou om dit album uit te gaan brengen?
Het is sowieso het engste dat ik ooit heb gedaan. Het voelde alsof alles wat we hiervoor hebben gedaan een experiment was tot dit album. Ik denk ook dat dit mijn meest persoonlijke werk tot nu toe is. Dit album is een uitlaatklep. Het gaat over twee jaar die ik heb geleefd en dit is een soort dagboek. Die nummers maken heeft veel voor me gedaan en ik heb er veel groei door meegemaakt. Het album voelt als een klein onderdeel van mijn nalatenschap.Hopelijk zijn er een paar mensen die daar iets aan hebben. Die daar zelf ook dingen door kunnen inzien, dat ik een soort spiegel ben, dat hoop ik heel erg. Ik vind het wel een beetje spannend met het nieuwe album. Het voelt wat genuanceerder, minder schreeuwerig en op een manier minder wanhopig dan het werk dat we eerder hebben uitgebracht. Ik hoop niet dat mensen die onze muziek leuk vinden het alleen leuk vinden, omdat ik heel erg hard op een podium schreeuw. Want ik wil dat niet altijd doen, en ik wil dat de momenten waarop ik dat wel doe meer impact maken, omdat er meer contrast is.
Wat betekent de naam van het album?
Het album heet dus Het Hart Bestaat Niet En De Rest Ook Niet. Het is een referentie naar gedachtepatronen waar ik al langer mee bezig ben. Filosofie, en vooral metafysica, vind ik heel boeiend. Of je het nou vanuit filosofie of natuurkunde bekijkt, het idee is dat je de bestaanswereld om ons heen niet kunt bewijzen. Wat ik met de albumtitel probeer te zeggen is eigenlijk dat alles wat we bedenken dat er is, er misschien helemaal niet is. Het is allemaal nep. Daarmee kun je jezelf in een negatief gedachtepatroon krijgen, maar aan de andere kant kan het ook vrijheid geven. Als niks er echt toe doet, ben je vrij om te doen wat je wil. Het moet een soort ultieme vrijheid omschrijven, terwijl het altijd op het randje zit van pessimisme.
Komen die thema’s ook terug in het album?
Ik probeer inderdaad wel die thema’s te omschrijven in het album. Er zitten ook stukken spoken word tussen, waarin ik iets beter kan exposeren waar het album over gaat. Die filosofie en die thema’s werken als een metafoor voor mijn persoonlijke ervaringen. Ik probeer die enorme onderwerpen te linken aan het menselijke gevoel. Met die grootsheid in de ruimte, filosofie en metafysica wil ik mijn eigen gevoel omschrijven, want daarmee kan je de ernst beter begrijpen.
Het album begint ergens bij een relatie die overging. Het verdriet wat daarbij kwam kijken, het schuldgevoel en het gemis van de liefde an sich. Wat vervolgens omvormde in een proces van mezelf ontdekken. Het album eindigt op een punt waar ik mezelf weer toe liet om lief te hebben en mezelf weer terug had gevonden. Het is op een manier een soort liefdesverhaal met veel persoonlijke ontwikkeling en worstelingen uit m’n jeugd.
Wat hoop je dat de luisteraar meeneemt van dit album?
Dit album heeft een vergelijkbaar doel als dat we sowieso met onze muziek hebben: we willen praten over dingen, waar normaal niet over gepraat wordt. We proberen zo eerlijk en oprecht mogelijk te zijn over onderwerpen waar normaal omheen wordt gedanst. Als wij dat doen, met grootse muziek er omheen, wordt het voor de luisteraar ook makkelijker om dingen onder woorden te brengen. Onderwerpen als mental health, opgroeien in een gezin met misstanden en agressie, een relatie die over gaat. Het is niet goed, maar wel iets menselijks, het zijn dingen die je overkomen. Door daar allemaal eerlijk over te zijn, hoop ik dat ons publiek dat ook durft.”
Waarom is het zo belangrijk voor jou dat mensen open en eerlijk met elkaar zijn?
Het is iets wat ik zelf nodig heb. Ik ben opgegroeid in een situatie waarin dat niet altijd zo was, er was heel veel ruzie en ik denk dat die ontstonden door misverstanden. Op het moment dat je gewoon eerlijk durft te zeggen wat je voelt, kunnen die misverstanden worden vermeden. Ik beeld me in dat er een wereld is waarin ik, waarin iedereen gewoon helemaal eerlijk met elkaar kan zijn. Ik zie dat als zijnde een betere wereld.
Ik schrijf heel autobiografisch; de gevoelens die ik heb worden al heel snel woorden. Die woorden worden songteksten en uiteindelijk wordt dat weer mijn werk. Op die manier is alles wat ik voel meteen een product, ik ben daarmee in een cirkelredenering terecht gekomen waarin alles wat ik doe over mij lijkt te gaan. Maar zolang ik bezig ben met het verkondigen van die oprechtheid en dat kan overdragen naar een ander, weet ik dat wat ik doe ertoe doet.
Jullie gaan voor dit album ook op tour, hoe is het voor jou om je muziek live te delen?
Voor mij is het echt een confirmatie dat wat ik doe nuttig is. In de zomer hebben we heel veel gespeeld en in september en oktober speelde we veel minder, ik voelde mezelf toen wegglippen in veel onzekerheid. Ik verloor het vertrouwen in mijzelf en de toekomst van de band. Dat kwam omdat ik niet meer face-to-face zag wat het met mensen deed. Op het moment dat ik niet zie dat iemand anders er iets mee kan voelt het alsof ik in een leegte roep. Natuurlijk is het voor mij die therapie en noodzaak, maar ik heb een publiek nodig om het gevoel te hebben dat ik iets bijdraag aan de maatschappij. Veel muzikanten zullen het met mij eens zijn dat de dag na je beste optreden echt een kut dag is. De optredens zijn zo’n bonk aan energie en motivatie en de dag daarna ben je gewoon een gembershotje in de supermarkt aan het kopen, dat is echt heel confronterend. Het is ook goed om daarmee geconfronteerd te worden, want ik wil ook niet een arrogante popster worden, maar dat contrast kan soms wel vermoeiend zijn.
Wat is er verder nog belangrijk voor jou bij een optreden?
Dat de band het leuk heeft! En natuurlijk dat het publiek en wij met elkaar matchen. Het grootste publiek dat we afgelopen zomer hadden, was bij het Valkhof Festival in Nijmegen. Daar stonden een paar duizend mensen op een veld, maar mensen waren daar ook gewoon om te feesten en met elkaar te kletsen. Het was dus niet het meest memorabele en dankbare publiek. Wat voor mij wel heel herinneringswaardig was, was Best Kept Secret. Daar stonden we op een heel kleine stage, waar de band net op paste, maar daar stond een publiek voor ons die echt heel veel liefde gaf, meezong en in de rustige stukken ook echt aan het luisteren was. Het gaat om de connectie: het publiek voelt zich gehoord, en daardoor voel ik me ook gehoord.
Heb je nog een laatste boodschap voor de lezer?
Ik vind het vaak moeilijk om te praten over het feit dat er in mijn jeugd geweld is geweest en wat dat met mij heeft gedaan. Ik vind het moeilijk om emotie te uiten en ik ben heel blij dat ik muziek heb gevonden als uitlaatklep, maar tegelijkertijd had ik ook graag gewild dat het niet zó noodzakelijk was. Mijn emoties worden opgekropt en dan spat het ineens uit elkaar. Dat kan op het podium of in een paniekaanval en ik zou willen dat ik dat beter kon laten stromen. Wat ik wil meegeven aan de mensen die het blad lezen, is dat het echt superbelangrijk is om een eigen uitlaatklep te vinden. Ik ben altijd opzoek naar een nieuwe, gezonde manier om dat te doen. Therapie vind ik doodeng, maar ik denk wel dat dat een goede manier is om te praten over dingen. Dat wil ik ook meegeven: praat over dingen en windt er geen doekjes om. Het leven is soms echt spuuglelijk en zoals ik op het album duidelijk maak, is ook de liefde soms spuuglelijk. Maar praten helpt.
Opmerkingen